Stopniowo narastający niepokój

W dniu, w którym zauważamy na grzebieniu więcej włosów niż zazwyczaj, zaczynamy pierwszy raz rozważać, jakie mogą być przyczyny łysienia. Jednak to jeszcze nie budzi naszego niepokoju i szybko o tym zapominamy. Jest przecież tyle rzeczy do zrobienia…

Jednak pytanie o przyczyny łysienia wraca do nas, gdy okaże się, że w następnych dniach jest tak samo. Znowu ilość włosów na grzebieniu jest znacznie większa niż to miało miejsce jeszcze kilka dni wcześniej. Coś złego się dzieje? Zaczynamy delikatnie pytać znajomych o przyczyny łysienia. Trudniej skupić się w pracy. Niby to nic takiego, a jednak radykalnie wszystko zmienia.

Gdy ciągle jest źle, a w lustrze zaczyna być widać przerzedzenia, bierzemy się za poszukiwania w internecie. Liczmy na to, że nie tylko dowiemy się, jakie są przyczyny łysienia, ale znajdziemy prosty sposób na to, by łysienie zahamować. Jeśli rzecz dotyczy mężczyzny, to wiadomo, że prawdopodobnie chodzi o dziedziczne obciążenie przekazywane z ojca na syna.

Od razu pamięć zaczyna pracować. Czy ojciec wcześnie wyłysiał? A dziadek? Jeśli któryś z nich ciągle żyje, nie musimy nawet odwoływać się do naszej pamięci. Skoro okaże się, że obaj wcześnie stracili włosy, wyłaniają się z mgły niewiedzy i oparów niepewności pierwsze istotne przyczyny łysienia.

Oznacza to, że z powodu genetycznych uwarunkowań organizm źle gospodaruje nadmiarem testosteronu. Hormon ten zmienia się w DHT, które niszczy mieszki włosowe. Takie niestety są najczęstsze przyczyny łysienia u większości mężczyzn. Nie wiadomo też, dlaczego DHT atakuje akurat mieszki włosowe na głowie, a zwykle pozostawia nienaruszone na innych częściach ciała.

Do niedawna całkowicie lekceważono ten typ łysienia i nie podejmowano żadnego leczenia. Teraz można już próbować przeprowadzać kuracje za pomocą środków z minoxdilem, które dają bardzo dobre efekty. Można też szukać porady u dermatologa, który dokładnie określi przyczyny łysienia i zastosuje najlepszą terapię.

Łysienie u kobiet

W przypadku pań będzie to wyglądało nieco inaczej. W ciągu wielu lat moich rozwijania moich zainteresowań pro-medycznych zauważyłem, że u kobiet mniejszą rolę odgrywa obciążenie genetyczne. Wprawdzie także dziedziczą wiele chorób, ale jest ich jednak trochę mniej. Jak widać sporo zależy tutaj od chromosomu Y. Wprawdzie u kobiet przyczyny łysienia mogą też być genetycznie uwarunkowane, częściej jednak chodzi o choroby nabyte.

W skrajnych przypadkach przyczyny łysienia można także dopatrywać się w nadmiarze testosteronu konwertującego w DHT. Jak wiadomo organizm kobiety również wytwarza testosteron. Jest go zwykle dziesięć razy mniej niż w organizmie mężczyzny. Tak to wygląda, gdy nie dochodzi do żadnych zaburzeń gospodarki hormonalnej. Jednak w pewnych okolicznościach ilość testosteronu może się znacznie podwyższyć. Wówczas z jednej strony obserwuje się pojawienie się owłosienia typu męskiego na piersiach, czy twarzy, jak również po pewnym czasie łysienie na głowie. Z racji, że organizm kobiecy o wiele gorzej radzi sobie z dużym stężeniem testosteronu niż męski, konwersja w DHT jest większa. Może to doprowadzić do szybkiego uszkodzenia mieszków włosowych.

Dla obu płci…

Zarówno u kobiet, jak u mężczyzn, przyczyny łysienia mogą być całkiem inne. Stany zapalne, wirusy i bakterie, a nawet grzyby, mogą wywołać łysienie plackowate. Najczęściej pojawia się ono u pań, ale i panowie mogą zostać dotknięci tą chorobą. Istnieje także sporo danych pozwalających przypuszczać, iż w wielu przypadkach przyczyny łysienia plackowatego należy upatrywać w psychice. Bardzo silne stany napięcia psychicznego, doznane traumy lub długi czas obciążenia stresem, coraz częściej rozpoznawane są jako podstawowe przyczyny łysienia plackowatego. W niektórych wypadkach choroba ta może być dziedziczna.

Zdarza się, że niszczące mieszki włosowe bakterie lub wirusy powodują, iż pod skórą tworzą się zbliznowacenia. Mamy wówczas do czynienia z łysieniem bliznowaciejącym. Czasem choroba ta może być wrodzona, ale najczęściej przyczyny łysienia bliznowaciejącego są zewnętrzne. Oprócz wspomnianych bakterii i wirusów, należą do nich wysokie i niskie temperatury oraz urazy mechaniczne. Uszkodzenia mogą też powstać pod wpływem substancji chemicznych.

Typowo kobiecym schorzeniem jest łysienie rozlane. Jego symptomem jest gwałtownie zmniejszająca się masa włosów. W tym wypadku nie trzeba długo szukać przyczyny łysienia. Chodzi zwykle o duży deficyt składników mineralnych i aminokwasów. Wiele kobiet ulega tej chorobie na skutek praktykowania głodówek i stosowania diet cud.

W niektórych wypadkach przyczyny łysienia rozlanego mogą być natury hormonalnej. Dotyczy to zwłaszcza hormonów produkowanych przez tarczycę. Niedoczynność tarczycy, niektóre tabletki antykoncepcyjne, kortykosteroidy oraz choroby weneryczne (syfilis), to rzadziej występujące przyczyny łysienia, których mimo wszystko także nie wolno lekceważyć.

4,92_S

Łysienie to problem kilkudziesięciu procent mężczyzn, dla niektórych z nich – prawdziwe utrapienie. Trudno im się pogodzić z wypadaniem włosów. Niewielu panom odpowiadają wzory męskości z „wysokim czołem”, nawet gdy są to wybitni aktorzy, intelektualiści czy mężowie stanu. Co zrobić, by powstrzymać łysienie? W tym artykule przedstawię krótko istotę łysienia. Przyjrzymy się również, jakie są wypowiedzi użytkowników Procerin – opinie innych mogą zachęcić i ciebie.

Gdzie jest grzywka z tamtych lat?

Czasem codzienne zabiegi przed lustrem nie pozwalają jeszcze przekonać się, czy Twoja fryzura podlega niepożądanym „przeobrażeniom” i łysieniu. Wiadomo, że takie zmiany nie zachodzą z dnia na dzień. Trudno jednak zaprzeczyć, że inaczej wyglądamy na zdjęciach sprzed kilku lat. Dla wielu mężczyzn bolesnym przeżyciem jest oglądanie, jak razem ze spienionym szamponem spłukują pod prysznicem nawet sto włosów – cienkich i delikatnych. Co sprawia, że kiedyś gęste i mocne włosy stają się rzadkie, słabe i jest ich coraz mniej?

Naukowcy zgodnie wskazują tu nadwrażliwość mieszka włosowego, wytwarzającego cebulki włosowe, na pochodną testosteronu, jaką jest dihydrotestosteron, DHT. Ponieważ jest on aktywną formą tego męskiego hormonu, towarzyszy całej męskiej gospodarce hormonalnej, a do skutków ubocznych jego obecności w organizmie oprócz łysienia zalicza się także przerost prostaty. Czy więc można przeciwdziałać łysieniu, nie zaburzając naturalnej równowagi organizmu?

Naturalnie i skutecznie

Wiele środków przeciwko łysieniu generuje niezauważalne rezultaty, lub walczy ze skutkami nadwrażliwości skóry głowy na DHT, nie redukując przyczyn. Moją uwagę przyciągnął preparat Procerin. Jest on dostępny w postaci kapsułek i odżywki w formie pianki Procerin XT. W odróżnieniu od wielu innych środków, selektywnie blokuje działanie pochodnej testosteronu, zapewniając wyraźną i długotrwałą poprawę kondycji mieszków włosowych. Dzięki skutecznemu połączeniu naturalnych składników, które od dawna używane były w medycynie naturalnej do walki z łysieniem, gwarantuje skuteczność i jest bezpieczny. Jakie są opinie jego użytkowników?

To działa!

Procerin to środek, na temat którego nie milkną dyskusje na forach internetowych i portalach społecznościowych. Piotr, 32-letni analityk finansowy, wspomina, jak dowiedział się o preparacie: „Rok temu byłem na spotkaniu klasowym. Ledwie poznałem kumpla z ławki – gdy pisał maturę, miał już wyraźne zakola, na spotkaniu kilka lat później jego włosy były przerzedzone aż na samym czubku głowy. Teraz miał gęste i mocne włosy. Zastanawiałem się, jak to możliwe? Peruka, chyba nie? Kosztowny przeszczep? Na szczęście przy piwie sam się pochwalił, że to Procerin pomógł mu odzyskać bujną fryzurę. Za jego przykładem sam zacząłem dbać o włosy. Wcześniej wydawało mi się, że pogodziłem się z łysieniem, nosząc włosy obcięte niemal przy samej skórze. Kapelusz i dobrze dobrane oprawki okularów też robiły swoje. Teraz z tygodnia na tydzień obserwuję, jak moje włosy stają się coraz mocniejsze i bardziej gęste. Czuję się młodszy o dziesięć lat i uwierzcie, dobrze mi z tym. Żonie też podoba się moja nowa fryzura.”. Opinie na temat kuracji są szczególnie entuzjastyczne wśród tych użytkowników preparatu Procerin, którzy wskutek łysienia utracili wiarę w siebie, tak jak 27-letni Wojtek: „To przez wypadające włosy, czułem się gorszy niż inni. Brakowało mi śmiałości, żeby  poznawać na imprezach dziewczyny, czułem się głupio i niezręcznie podczas spotkań towarzyskich. Zazdrościłem kolegom, którzy mieli gęste włosy, chciałem też być taki, jak oni. Dzięki Procerinowi, odzyskałem wiarę w siebie i czuję, że zmieniło się moje życie. Teraz z entuzjazmem myślę o sobotnich imprezach i kobietach, które tam spotkam.”

Użytkownicy Procerinu podkreślają, że sama fizjologia sprawia, że efekty działania preparatu widać dopiero po kilku tygodniach. Po prostu należy cierpliwie poczekać, aż odbudowane mieszki włosowe dadzą silniejsze włosy. Badania naukowe wykazują, że dzieje się tak u 90% mężczyzn, którzy rozpoczęli kurację tym preparatem.

4,06k

Łysienie u kobiet jest znacznie mniej powszechne niż u mężczyzn. Panowie nagminnie tracą włosy, często już po dwudziestym piątym roku życia mają ich nieco mniej, a z wiekiem ten proces przyspiesza. Jednak u mężczyzny łysina należy do spraw akceptowanych. Tymczasem dla kobiety utrata włosów to prawdziwy dramat.

Dlaczego kobiety rzadko łysieją czyli przyczyny łysienia.

Tym razem nasza natura jest prawdziwym sprzymierzeńcem. Te same hormony, które odpowiadają na przykład za cellulit, chronią naszą bujną fryzurę i pozwalają zachować ją na długie lata. Włosy zaczynają wypadać dopiero wówczas, gdy w działaniu układu hormonalnego dochodzi do zmian: dzieje się tak w czasie pokwitania i menopauzy oraz w okresie ciąży. Na szczęście utracone w ciąży włosy później odrastają. Tymczasem hormony męskie wpływają na włosy odwrotnie, osłabiają mieszki włosowe. To sprawia, że produkują one włosy słabsze i bardziej podatne na wypadanie oraz trudniej odrastają nowe włosy. Także u kobiet wysoki poziom hormonów męskich może prowadzić do objawów łysienia podobnych jak u mężczyzn: w formie zakoli oraz łysiny na czubku głowy. Zjawisko to nazywa się łysieniem androgenowym.

Czy to już łysienie?

Niekiedy trudno rozróżnić zdrowy i naturalny proces jakim jest wypadanie włosów od patologii, czyli łysienia. Wiemy wszyscy, że zwierzęta cyklicznie tracą sierść. U nas proces ten też zachodzi, tylko mniej spektakularnie. Pojedynczy włos żyje od dwóch do sześciu lat, po zakończonym cyklu wypada. W ten sposób dziennie tracimy około stu włosów, jednak na ich miejsce wyrastają nowe, więc nie prowadzi to do zauważalnych zmian.  Jeśli włosów wypada znacznie więcej, możemy mieć do czynienia z łysieniem. Oczywiście, wypadanie wzmożone może być czasowe, jeśli pojawia się na przykład w okresie rekonwalescencji lub sezonowego osłabienia wiosennego prawdopodobnie szybko się skończy. Niepokój powinno też budzić nieregularne wypadanie włosów, objawiające się miejscami na głowie z wyraźnie przerzedzonymi włosami bo może to być łysienie plackowate.

Typy łysienia u kobiet

Łysienie równomierne. Mamy z nim do czynienia, gdy kobieta obserwuje wzmożone wypadanie włosów: pozostają one w wannie po myciu głowy, na szczotce po czesaniu, a także na poduszce po przespanej nocy. Często wystarczy przeczesać włosy ręką, by spora ich liczba pozostała w dłoni. Włosy robią się wyraźnie rzadsze, ich utrata jest równomierna i nie pojawiają się łysiejące miejsca.

Łysienie okresowe. O tym typie łysienia można mówić, gdy dotyczy tylko wybranego okresu. To na przykład wzmożone wypadanie włosów po zimie, albo w okresie ciąży lub menopauzy.
Łysienie plackowate. Z tym typem łysienia mamy do czynienia, gdy na owłosionej skórze głowy pojawiają się nierównomiernie miejsca pozbawione włosów lub z włosami mocno przerzedzonymi. Jednocześnie jednak skóra jest czysta, włosy nie przetłuszczają się nadmiernie i nie widać łupieżu.

Łysienie łojotokowe. Towarzyszy ono nagłemu i wzmożonemu przetłuszczaniu się skóry głowy. Na skórze mogą pojawić się skupiska łojotoku; przypominają one tłuste, przyklejone do skóry płatki łupieżu. Tłusty łupież może dotyczyć też całej głowy. Łysienie łojotokowe może pojawiać się w formie niewielkich ognisk, lub dotyczyć całej głowy.

Łysienie androgenowe. Jest to typ łysienia związany ze zmianą poziomu męskich hormonów. Gdy jest ich za wiele, kobieta zaczyna łysieć podobnie jak mężczyzna: na czubku głowy włosy robią się coraz rzadsze, cofa się też ich linia od czoła i powstają zakola. Dodatkowo, przy łysieniu androgenowym włosy zaczynają się bardziej przetłuszczać.

Łysienie towarzyszące chorobie lub osłabieniu. Stan włosów to odzwierciedlenie kondycji organizmu. Łysienie może być następstwem choroby lub złej diety. Często pojawia się jako skutek uboczny radykalnego odchudzania. Do wypadania włosów może doprowadzić w szczególności uboga dieta monoskładnikowa lub dieta związana z głodówkami i dużym ograniczeniem dziennej kaloryczności posiłków.

3,95k

Rodzaje łysienia

Mało kto wie, że lista przyczyn powodujących łysienie oraz związane z tym rozróżnienie na rodzaje łysienia, jest bardzo długa. Do najczęściej wymienianych należą: łysienie androgenne, łysienie plackowate i łysienie bliznowaciejące. W rzeczywistości to tylko czubek góry lodowej.

Łysienie androgenne jest zwykle spowodowane pochodnymi pewnych hormonów męskich, co wcale nie oznacza, że nie może ono dotknąć także kobiet. Łysienie plackowate jest chorobą skórną, jednak trudno odkryć jego przyczyny. Natomiast łysienie bliznowaciejące zawsze wiąże się ze stanami zapalnymi skóry lub samych mieszków włosowych. Jednak z racji mnogości przyczyn, jakie mogą je wywołać, jest to ciągle choroba dość tajemnicza i niełatwa do leczenia.

Przyczyny, o których mało kto wie

Nie trudno znaleźć w internecie artykuły, w których podane są najczęstsze przyczyny wywołujące łysienie bliznowaciejące. By nie dublować tych tekstów, spróbuję wskazać na początku na te przyczyny, które są mniej znane i rzadziej występują. Co wcale nie oznacza, że są one mniej niebezpieczne.

Wspomina się wprawdzie o przyczynach mechanicznych, które mogą wywołać łysienie bliznowaciejące, ale wzmianki te są dość lakoniczne. Niektóre okrycia głowy mogą powodować nadmierny ucisk i blokować krążenie krwi. Wprawdzie jedno wyjście w ciasnej czapce raczej nie spowoduje, że pojawi się łysienie bliznowaciejące, ale częste chodzenie w takiej, może już wywołać poważne konsekwencje.

Podobny skutek może przynieść niewłaściwe uczesanie. Kok lub koński ogon również może powodować nadmierne napięcie włosów.

Paradoksalnie z mechanicznymi urazami wiąże się także stan psychiczny chorego. Nie chodzi mi tutaj o stres jako taki, choć on również w pewnych skrajnych sytuacjach może pogłębiać łysienie bliznowaciejące lub jakiś inny rodzaj łysienia. Ważniejsza jest jednak tzw. trichotillomania. Jest to szczególne schorzenie psychiczne objawiające się niechęcią do własnego owłosienia. Chory wyrywa własne włosy i najczęściej je żuje lub nawet zjada. To prowadzi do komplikacji gastrycznych.

Nie zawsze wynikiem tego schorzenia jest łysienie bliznowaciejące, ale częste mechaniczne urazy mogą ostatecznie spowodować stan zapalny i powstanie tkanek bliznowaciejących. Osoby o takim zaburzeniu muszą być pod stałą opieką nie tylko dermatologa, ale przede wszystkim psychologa.

Sami pacjenci zwykle nie zdają sobie sprawy ze swoich mechanicznych działań. Trichotillomania może dotknąć zarówno dzieci, jak i dorosłych. Wśród dorosłych przeważają kobiety. Jak dotąd nie udało się jednoznacznie ustalić przyczyny tego zaburzenia.

Najczęściej wymieniane przyczyny

Opisane czynniki należą do tych mniej znanych. Dlatego uznałem za właściwie, by od nich zacząć. Zazwyczaj łysienie bliznowaciejące łączy się z wrodzonym niedorozwojem skóry. Tak jest wówczas, gdy obserwuje się je już u małych dzieci. Czasem może dojść do sytuacji, że ów niedorozwój objawia się znacznie później. Jednak są to dość rzadkie przypadki. Zwykle, gdy pojawia się łysienie bliznowaciejące, należy raczej podejrzewać wpływ czynników zewnętrznych.

Niebagatelny wpływ na stan skóry i włosów mają niektóre niebezpieczne substancje chemiczne. Wystarczy przez jakiś czas podlegać oparom, by doszło do degradacji torebek włosowych. Zastępuje je wtedy tkanka bliznowaciejąca.

Trudno wymienić wszystkie bakterie, wirusy i grzyby mogące spowodować łysienie bliznowaciejące. Niektóre z tych bakterii i wirusów podlegają mutacjom i stają się jeszcze bardziej agresywne. Sporo się mówi o mutacjach wirusów grypy, a tymczasem podobne zjawiska zachodzą pośród większości innych drobnoustrojów. Trzeba zdawać sobie sprawę, iż z tego powodu łysienie bliznowaciejące jest coraz trudniejsze do wyleczenia. Z jednej strony mamy postęp medycyny i coraz bardziej skuteczne leki, a z drugiej bakterie i wirusy, które „starają się dotrzymać kroku” temu postępowi.

Osobny problem stanowią promienie X. Wprawdzie obecnie dużo rzadziej zdarza się, że pod wpływem promieniowania rentgenowskiego pacjent zapadnie na łysienie bliznowaciejące, ale pojedyncze przypadki nadal możemy zaobserwować. Do niedawna na negatywny wpływ tych promieni narzekali zwłaszcza pracownicy zajmujący się prześwietleniami. Dzięki usprawnieniom technicznym i poprawie procedury bezpieczeństwa, większość negatywnych skutków udało się wyeliminować.

Przeróżne stany zapalne narządów wewnętrznych mogą wpłynąć na skórę miejsc owłosionych. Przeniesione ogniska zapalne wywołają wówczas łysienie bliznowaciejące. Jest to proces powolny i dlatego osoba nim dotknięta nie zawsze od razu zdaje sobie sprawę z zachodzących zmian.

Jak widać łysienie bliznowaciejące jest chorobą złożoną o bogatej etiopatologii. Utrudnia to nie tylko diagnozowanie, ale też leczenie.

4,74_S

Dotychczas utratę włosów uznawano zwykle za nieodwracalną. Panowie godzili się z tym, że już po trzydziestce linia włosów cofa się i powstają zakola. Panie maskowały przerzedzające się włosy odpowiednimi fryzurami uznając za naturalne, że po menopauzie nie mają szans na bujną czuprynę. Odpowiedzią na problemy tych osób jest HairMax.

Naukowcy pracujący nad skutecznymi metodami leczenia łysienia już od dawna rekomendowali laser. Laserowa terapia wypadania włosów była obecna we wszystkich większych klinikach medycyny estetycznej. Na czym więc polega rewolucyjność HairMax LaserComb? Jest to pierwsza terapia laserowa do domowego użytku.

Czym jest HairMax LaserComb?

Jest to laserowy grzebień. Składa się z dwóch części – czeszącej oraz emitującej wiązki promieni laserowych.

Jak działa HairMax LaserComb

Dzięki różnym wiązkom laserowym, jakie emituje, działa na korzenie włosów niezależnie od tego, w jakiej fazie się znajdują. Nie działa jedynie na martwe cebulki – ich odnowa jest niemożliwa. Jeśli włos znajduje się w stanie spoczynku, laser działa stymulująco, by w tym miejscu powstał nowy włos. Na żywe korzenie w fazie wzrostu działa tak, by rosnące włosy były grubsze i mocniejsze. Dodatkowo oczyszcza skórę głowy i poprawia jej ukrwienie. Dzięki temu jest to najskuteczniejsza metoda zwalczania łysienia. Co ważne, działa na wszystkie typy łysienia, u kobiet i mężczyzn.

Jak używać HairMax LaserComb?

Przed rozpoczęciem użytkowania, należy dokładnie przeczytać załączoną instrukcję. Dzienna dawka naświetlania to około 15 – 20 minut. aby efekty były widoczne, należy używać grzebienia codziennie.

Jakie są efekty HairMax LaserComb?

Przez pierwsze 6 tygodni użytkowania można zaobserwować wzmożone wypadanie włosów – jest to normalny objaw towarzyszący fazie przygotowawczej i nie powinien budzić niepokoju. W kolejnej fazie, trwającej od 3 do 6 miesięcy jest już widoczna poprawa. Włosy stają się mocniejsze, skóra głowy jest czysta. Włosy są grubsze i wyglądają zdrowo, nabierają też blasku. Widoczne zagęszczenie włosów widoczne jest po upływie 6 miesięcy stosowania. Dla podtrzymania tego efektu konieczna jest kontynuacja stosowania. W przeciwnym wypadku problem łysienia może powrócić.

Największe zalety HairMax LaserComb

Największą zaleta jest oczywiście skuteczność. Jednak ważna jest także łatwość i wygoda użytkowania. Dzięki małej walizeczce, urządzenie można zawsze zabrać ze sobą. Można go też używać wspólnie z innymi członkami rodziny, co sprawia, że dość wysoki koszt zakupu rozkłada się na kilka osób. Cena jest korzystna, jeśli weźmiemy pod uwagę czas użytkowania. Tańsza wersja działa przez 7 lat, droższa – dwukrotnie dłużej.

2,72k

Łysienie plackowatepojawia się znienacka u mężczyzn, kobiet, młodzieży i dzieci. Nie zawsze jest łysieniem rozległym, na głowie może pojawić się zaledwie jedno ognisko łysienia – niewielki, okrągły bądź owalny placek – niezależnie od rozmiarów jest to objaw niepokojący.
Łysienie to pojawia się u dwóch procent populacji – to dane szacunkowe, gdyż nie wszystkie dotknięte nim osoby zjawiają się u dermatologa, natomiast notuje się je u 2% pacjentów poradni dermatologicznych. Kobiety jednakowoż częściej zgłaszają się do lekarza. Łysienie plackowate dotyka zarówno mężczyzn, jak i kobiet – bez względu na wiek, nawet w dzieciństwie; może rozwijać się stopniowo, objawiając się z początku łamliwością włosów i wydelikaceniem końcówek, lub postępować błyskawicznie, odsłaniając całkowicie bezwłose placki skóry w ciągu jednej doby.
Łysienie plackowate nie zostało do końca zbadane. Medycyna wciąż nie wie, jakie czynniki są za nie odpowiedzialne, jednakowoż większość obserwacji wskazuje na jego podłoże genetyczne oraz zdecydowanie autoimmunologiczny charakter. Przeważa teoria, że jest to choroba autoagresyjna, co oznacza, że układ odpornościowy organizmu zwalcza coś, co uznaje za zagrożenie z zewnątrz w tym przypadku mieszki włosowe. Dowody, że łysienie plackowate jest schorzeniem układu odpornościowego, są jedynie pośrednie. Fakt, że układ odpornościowy atakuje mieszki włosowe, może sugerować chorobę samego układu, uczeni jednak przyznają, że teoria nie opiera się na mocnych podstawach. Za tą teorią przemawia często obserwowane współistnienie innych chorób autoimmunologicznych.
Łysienie plackowate może jednak być chorobą genetyczną. W 20% przypadków schorzenie to występuje też u innych członków rodziny. Nie da się wykluczyć jej związku ze stresem.
Badania nad łysieniem plackowatym postępują wolno: poważniejsze próby ustalenia pochodzenia tej choroby podjęto dopiero przed piętnastu laty. Szerszy oddźwięk znalazły wysiłki Narodowej Fundacji Łysienia Plackowatego (National Alopecia Areata Foundation). Mimo to schorzeniem zajmuje się zaledwie około dwudziestu zespołów badawczych na świecie, a ich fundusze są bardzo ograniczone. Część badań prowadzi się obecnie pod kątem podłoża genetycznego łysienia plackowatego oraz opracowania nowych metod leczenia.
Objawy:
Na głowie pojawiają się łyse placki (kształtu okrągłego bądź owalnego). Obszar skóry dotknięty łysieniem jest różny, wydaje się, że to również zależy od naszych cech osobniczych. U niektórych pacjentów pojawiają się nieliczne, pojedyncze ogniska łysienia, mogą zanikać w efekcie podjęcia produkcji włosów przez mieszki włosowe. U innych osób dochodzi niemal do całkowitego wyłysienia skóry głowy (alopecia totalis), a w niektórych przypadkach znikają nawet włosy z brwi, rzęs i całego ciała(łącznie z owłosieniem łonowym) – to tzw. alopecia universalis.
Łysienie plackowate ma charakter nawrotowy tzn. placki pojawiają się i znikają, przy czym nawet w czasie gdy włosy na głowie nie rosną mieszki włosowe nie tracą zdolności do ich wytwarzania.
W łysieniu plackowatym proces łysienia i odrostu włosów wygląda tak, jakoby w pewnych okresach pojawiała się na mieszkach włosowych blokada, która po pewnym czasie ustępuje samoistnie bądź w efekcie podjęcia terapii. To znaczy, że łysienie plackowate można leczyć.
Diagnoza:
Nie istnieje żaden test diagnostyczny, który wskazywałby jednoznacznie na zaistnienie tego schorzenia. Diagnozę stawia się poprzez eliminacje innych schorzeń oraz obserwacje danego pacjenta. Ponadto lekarz może pobrać jedną lub kilka próbek krwi aby zbadać ją pod kątem chorób ogólnych.

Leczenie:

Istnieje kilka rodzajów leczenia, jeżeli chodzi o łysienie plackowate – najczęstsze z nich to terapie miejscowe, prowadzone pod okiem doświadczonych lekarzy dermatologii. Zazwyczaj stosowane są zastrzyki w miejsca utraty włosów oraz preparaty oparte na sterydach, przyspieszające oraz ułatwiające odrastanie nowych włosów.
Niekiedy używa się też metody fotochemioterapii w połączeniu z lekami doustnymi – terapia ta jednak wydaje się być skuteczną u mniej niż 40% chorych oraz dopiero po 40 dawkach, choć jej efekty to około 90% odrost włosów w miejscu wyłysienia. Często jednak w przypadku fotochemioterapii objawy powracają, znikając po następnym leczeniu. Inną terapią jest – to już w przypadku niewielkich zmian – domiejscowe naskórne stosowanie płynnych preparatów opartych na minoxidylu.W jednej z najdłużej trwających terapii, jeśli chodzi o łysienie plackowate leczenie jest oparte na podawaniu dawek suplementów mających wzmacniać organizm.
Chorzy stosują czasami rożnego rodzaju środki naturalne. Nie są osiągalne żadne dane, które potwierdzałyby lub zaprzeczały skuteczności działania tych środków. Dane na temat skutków ubocznych także często nie są znane. Środki stosowane przez chorych na łysienie plackowate to:
Masaż skory głowy
Akupunktura
Produkty z aloesu – w kremie lub roztwór do picia.
Wyeksponowanie skóry głowy na słońce
Leczenie ciepłem.
Cynk w tabletkach. Niektórzy lekarze dermatolodzy łączą podawanie cynku z innymi metodami leczenia, jednym z naturalnych źródeł cynku są pestki dyni. Dawki przyjmowanego cynku powinny być ściśle określone przez lekarza. Cynk przyjmowany w dawkach zbyt wysokich jest toksyczny i może poważnie zaszkodzić na zdrowiu leczonego.
Zażywanie witamin, Zwłaszcza witamina E. Przyjmowanie witamin powinno być uzgodnione z lekarzem. Przedawkowanie niektórych witamin może być szkodliwe dla organizmu. Może ono nawet powodować wypadanie włosów.
Okłady z musztardy lub pieprzu.
Okłady z roztworu Aspiryny.
Homeopatia.
Zioła Chińskie.
Olejek z wiesiołka dwuletniego.
Olejek z ogórecznika.
Olejek z czarnej porzeczki.
Olej z siemienia lnianego.
Tran rybi.

Różnorodność metod leczenia w łysieniu plackowatym wynika niestety z ich niepełnej skuteczności. Osiągnięcie znaczącego odrostu włosów u osób z mało nasilonymi zmianami jest stosunkowo łatwe, jednak później i to w każdej metodzie terapii – zawsze może dojść do nawrotu schorzenia. Obecnie trwają badania nad trwałym leczeniem łysienia plackowatego z wykorzystaniem tzw. swoistych przeciwciał monoklonalnych o działaniu immunosupresyjnym. Podstawową przeszkodą w opracowaniu tego rodzaju terapii jest jednak wysoki koszt odpowiednich leków.
6,5k

Łysienie męskie to powszechna dolegliwość, która dotyka przeszło 90% mężczyzn rasy białej. W dziejach ludzkości stosunek do włosów i fryzur męskich się zmieniał. Obecnie coraz bardziej liczy się wygląd zewnętrzny. Dbamy oswoją urodę bardziej niż kiedykolwiek. Umożliwia to rozwój kosmetologii i farmakologii. Łysieniu można więc zapobiegać, powstrzymywać je, spowalniać proces wypadania włosów.

Dlaczego mężczyźni tracą włosy?

Najczęstszym powodem łysienia męskiego jest genetyczna wrażliwość mieszków włosowych na dihydrosteron – pochodną testosteronu. Jego nadmierna ilość prowadzi do miniaturyzacji mieszków, co uniemożliwia ich prawidłowe funkcjonowanie. Nie mogą z nich wyrastać nowe włosy.

Kolejny powód to wiek. Wraz z upływem lat włosy stają się coraz bardziej osłabione, cieńsze. Podobnie jest z cebulkami włosów. Z czasem nie następuje po prostu odrost kolejnych włosów.

Inne przyczyny wpływają na łysienie okresowe. Po ustaniu szkodliwych czynników włosy odrastają . Te czynniki to: choroby z wysoką gorączką, zatrucia metalami (rtęcią, arsenem, talem), silny stres, a także choroby skóry głowy, nadczynność i niedoczynność tarczycy, toczeń rumieniowaty.

Typy łysienia u mężczyzn

Najczęściej występuje typ łysienia androgenowego. Ten typ charakteryzuje się powstawaniem zakoli nad czołem i przerzedzaniem włosów na czubku głowy. To on jest spowodowany przez działanie dihydrotestosteronu. Pojawia się już u dwudziestolatków.

Kolejny typ to łysienie starcze. Jego cechą wyróżniającą jest pozostawanie na dole głowy charakterystycznego wianuszka.

Łysienie okresowe powoduje równomierne przerzedzanie włosów na powierzchni całej głowy. Cechą typową jest odrost włosów po ustąpieniu przyczyny wypadania włosów.

Czasami zdarza się łysienie plackowate. Jest to choroba autoimmunologiczna, tzn. własny układ odpornościowy atakuje mieszki włosowe. Na głowie pojawiają się znienacka okrągłe lub owalne ogniska łysienia o średnicy 2 cm. Z czasem się powiększają. W złośliwym przebiegu choroby może dojść do pełnego wyłysienia i utraty włosów na całym ciele. Na skutek leczenia lub też samoistnie następuje remisja, czyli ustąpienie objawów. Choroba może jednak się powtarzać.

Czy terapie łysienia męskiego są skuteczne?

Stosuje się leczenie miejscowe preparatami z minoxidilem. Preparaty z zawartością tego środka wciera się w skórę głowy 2 razy dziennie. Poprawa następuje po kilku miesiącach. Przerwanie kuracji prowadzi jednak do ponownego łysienia. W sprzedaży znajdują się 2 – lub 3 – procentowe roztwory minoxidilu. Stosuje się je do leczenia każdego typu łysienia.

W przypadku łysienia androgenowego skuteczna jest kuracja lekami z finasterydem, które podaje się doustnie. Działanie finasterydu polega na tym, że uniemożliwia on przemianę testosteronu w szkodliwy dihydrotestosteron, uszkadzający mieszki włosowe. Tu uwaga: kobiety nawet nie mogą dotykać tabletek z finasterydem.

Najskuteczniejsze jest jednoczesne leczenie miejscowe i doustne. Następuje porost włosów, ale niemożliwe jest całkowite powstrzymanie łysienia. Można je spowolnić, odroczyć w czasie, powstrzymać na pewien czas. Jedynym radykalnym sposobem na łysinę jest przeszczep włosów. Ma to tę zaletę, że przeszczepione włosy nigdy nie wypadają.

Dla wzmocnienia włosów należy stosować odpowiednią dietę albo przyjmować suplementy diety zawierające selen, cynk i żelazo. Włosy zadbane, myte odpowiednimi do typu włosów łagodnymi szamponami, wzmacniane odżywkami pozostaną zdrowe i lepiej odżywione, co pozwoli dłużej cieszyć się gęstą czupryną.

3,5 k

Łysienie kobiet nie należy do rzadkich dolegliwości,  z tym, że u pań rzadko dochodzi do powstawania większych łysych powierzchni. Jest to najczęściej łysienie rozlane, czyli utrata włosów równomiernie na całej powierzchni głowy. Do lekarzy dermatologów zgłasza się jednak więcej pań z tym problemem niż mężczyzn. To oczywiste, skoro przyjmuje się, że łysienie mężczyzn jest zjawiskiem naturalnym, więc niewielu panów przeprowadza leczenie. Inaczej jet z kobietami. Utrata włosów to dla nich prawdziwy dramat. Ładna fryzura, starannie utrzymane włosy to niewątpliwie podstawowy atrybut damskiej urody. Dlatego wraz z przerzedzaniem włosów zaczynają się problemy związane z postrzeganiem siebie jako osoby nieatrakcyjnej.  To powoduje komplikacje w stosunkach międzyludzkich, życiu rodzinnym czy towarzyskim. Następuje zaniżona samoocena i utrata pewności siebie. Na szczęście u kobiet rzadko się zdarza łysienie trwałe. Jakie są więc przyczyny łysienia kobiet?

Zaburzenia hormonalne

Niektórym paniom przydarza się łysienie typu męskiego, tzw. androgenowe. Dzieje się tak na skutek zaburzeń równowagi między poziomem hormonów żeńskich i męskich. To nadmiar androgenów -męskich hormonów płciowych, które są obecne w organizmie kobiety, podobnie jak estrogeny w ciele mężczyzny, wpływa na osłabianie i zmniejszanie mieszków włosowych, które w takim zdeformowanym stanie nie mogą „wyprodukować” nowych włosów. Czasami zdarza się, że nawet optymalna ilość androgenów wpływa niszcząco na mieszki włosowe. Łysienie typu męskiego objawia się podobnie jak i u panów nadmiernym wypadaniem włosów na skroniach i na szczycie głowy.

Do zaburzeń hormonalnych można też zaliczyć łysienie poporodowe. Mianowicie  w 11 -16 tygodni po porodzie obserwuje się zwiększone wypadanie włosów, co prowadzi do utraty nawet połowy włosów. Nie należy tym się jednak przejmować. To stan naturalny będący konsekwencją nagłego spadku estrogenów w okresie popołogowym. Podczas ciąży zwiększona ilość tego hormonu nie pozwalała na wypadanie włosów, dlatego obserwuje się zgęstnienie włosów w „stanie błogosławionym”. Kiedy estrogeny przestają działać, następuje utrata zwiększonej ilości włosów, które wcześniej estrogen utrzymywał przy życiu. Po 6 miesiącach włosy samoistnie, bez konieczności stosowania terapii leczniczych, wracają do stanu sprzed ciąży.

W okresie przekwitania także na skutek zaburzeń hormonalnych dochodzi do utraty włosów. Towarzyszyć temu może hirsutyzm, czyli nabywanie cech męskich, np. pogrubienie głosu, włosy na brodzie.

Niedobór składników odżywczych

W świecie, gdzie żywności nie brakuje, może zabraknąć w pożywieniu potrzebnych organizmowi składników. Dotyczy to głównie dziewczyn i pan, stosujących restrykcyjne diety odchudzające bez konsultacji lekarskich. Przy dietach jednostronnych albo bardzo niskokalorycznych organizm nie otrzymuje składników niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania. Jeśli wypadają włosy, oznacza to brak żelaza i cynku. Należy szybko wprowadzić te składniki do pożywienia.

Łysienie mechaniczne

Kobiety, także dziewczynki tracą włosy na skutek niewłaściwego uczesania. Jeśli włosy są przez dłuższy czas mocno naprężone, ciasno związane w kucyk czy splecione mocno w warkocze, dochodzi do osłabienia mieszków włosowych i wzmożonego wypadania włosów. Jeśli nie trwa to zbyt długo, mieszki odżywają i następuje odnowa włosów. Ale jeżeli taki stan się przeciąga, mieszki mogą zostać trwale uszkodzone.

Podobnie jest z modnymi fryzurami, kiedy to włosy są zaczesane do tyłu i postawione do góry, co jest niezgodne z kierunkiem wzrostu, dlatego słabną i wypadają. Źle wykonane zabiegi fryzjerskie, np. częste nawijanie włosów na wałki, trwała ondulacja także mogą skutkować utratą części włosów.

Dolegliwości i choroby

Niektóre choroby przebiegające z wysoka gorączką powodują kłopoty z włosami. Wypadanie rozpoczyna się po 2 – 4 tygodniach po wyzdrowieniu, więc nie zawsze można skojarzyć tracenie włosów z przebytą chorobą. Należy podawać witaminy i preparaty wzmacniające, a nastąpi porost włosów. Zatrucia metalami takimi jak rtęć, arsen i tal skutkują osłabieniem włosów i ich wypadaniem.  Łysienie następuje także na skutek nadczynności i niedoczynności tarczycy, toczenia rumieniowatego oraz chorób skóry głowy. Należy wówczas zacząć terapię od wyleczenia choroby podstawowej.

4,3 k