Łysienie androgenowe to łysienie określane mianem typu męskiego. Wbrew nazwie, łysienie tego typu możne pojawić się również u kobiet. Jeżeli schorzenie zostanie zauważone dość wcześnie, wówczas nie dopuścimy do całkowitej miniaturyzacji mieszków włosowych. Dzięki temu uda się nam ponownie odzyskać włosy. Wystarczy, że zastosujemy odpowiednie preparaty, zawierające skuteczne substancje o działaniu antyandrogenowym.

Finasteryd

Jedną ze skutecznych substancji zwalczających łysienie jest finasteryd. Substancja ta wykazuje działanie antyandrogenowe. Skutecznie pomaga redukować poziom szkodliwego dla mieszków włosowych dihydrotestosteronu. DHT jest odmianą testosteronu, który powstaje na skutek reakcji katalitycznej przebiegającej z udziałem enzymu 5 alfa-reduktazy.

Finasteryd należy do grupy inhibitorów, czyli związków opóźniających procesy katalityczne. Oznacza to zatem, że substancja ta hamuje działanie enzymu, prowadzącego do przemiany testosteronu w dihydrotestosteron.

Warto również wiedzieć, że stosowanie preparatów zawierających finasteryd nie doprowadzi do całkowitego odrostu włosów. Najlepsze efekty przynosi w zahamowaniu postępu łysienia androgenowego.

Kwas azelainowy

Kwas azelainowy to słaby kwas, którego obecność została stwierdzona w ludzkim organizmie (w śladowych ilościach). Kwas ten, choć należy do grupy słabych kwasów może wykazywać silne działanie antyandrogenowe. Takie badania zostały przeprowadzone „In vitro”, stąd nie ma pewności, co do słuszności tego stwierdzenia.

Kwas azelainowy w połączeniu z cynkiem oraz witaminą B6 daje wysokie efekty. Badania wykazały, że takie połączenie substancji w odpowiednich stężeniach jest w stanie spowodować dziewięćdziesięcioprocentową inhibicję.

Minoxidil

Minoxidil uważany jest za jedną z najbardziej skutecznych substancji, która wykazuje działanie antyandrogenowe. Substancja ta hamuje postęp łysienia zarówno u kobiet, jak i mężczyzn. Warto dodać, ze minoxidil aktywizuje komórkę włosa, powodując tym samym jego ponowny porost. Skuteczność tej substancji wzrasta w miarę wzrostu stężenia. Jeszcze jakiś czas temu stosowano preparaty, które zawierały dwuprocentowe stężenie minoxidilu. Obecnie można spotkać specyfiki, które zawierają aż od pięciu do piętnastu procent.

Minoxidil jest substancją skuteczną. Regularne jej stosowanie może przyczynić się do ponownego odrostu włosów. Pozytywne wyniki osiągnęło aż osiemdziesiąt procent pacjentów borykających się z łysieniem androgenowym.

Niezwykle istotną informacją jest to, iż łysienie androgenowe u mężczyzn powoduje dążność mieszków włosowych do miniaturyzacji. Z tego też powodu preparaty zawierające w swoim składzie minoxidil należy stosować systematycznie. Specyfiki takie powinny być stosowane tak samo, jak szczotkowanie zębów. Należy włączyć je do naszych codziennych czynności. Jeżeli bowiem kuracja zostanie przerwana, wówczas łysienie będzie postępować.

Uważa się, że najlepsze rezultaty można uzyskać po co najmniej dwunastomiesięcznej kuracji. Preparat należy nakładać dwa razy dziennie. Jeżeli chcemy zwiększyć wchłanianie minoxidilu, wówczas przed nałożeniem specyfiku warto umyć głowę, a następnie dokładnie wysuszyć ją ręcznikiem i nałożyć preparat.

Cynk

W zwalczaniu łysienia androgenowego pomocny może okazać się cynk. Jest to pierwiastek, który jest niezbędnym składnikiem mineralnym, który potrzebny jest do prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu. Okazuje się, że może także zwalczać łysienie. Pierwiastek ten bowiem ma zasadnicze znaczenie, jeśli chodzi o kondycję włosów. Badania naukowe wykazały, że pierwiastek ten ma zdolność zahamowania działania enzymu 5 alfa-reduktazy, który odpowiada za przekształcanie testosteronu w szkodliwy dla mieszków włosowych dihydrotestosteron (DHT).

Zaletą cynku zawartego w specyfikach przeciwdziałających łysieniu jest to, iż nie powoduje on przykrych efektów ubocznych swojej aktywności.

Trzeba jednak uważać i w drugą stronę. Okazuje się bowiem, że nadmiar tego pierwiastka może powodować nadmierne wypadanie włosów. Należy zatem zachować umiar i nie doprowadzić do nadmiaru cynku w organizmie.

Wyciąg z Palmy Sabałowej (Saw Palmetto)

Wyciąg z Palmy Sabałowej to kolejna substancja, która wykazuje działanie antyandrogenowe. Okazuje się, iż działa podobnie jak finasteryd. Substancja ta przyczynia się bowiem do blokowania aktywności 5 alfa-reduktazy, a więc enzymu doprowadzającego do powstawania dihydrotestosteronu.

Jeżeli zamierzamy kupować palmę sabałową na własną rękę, należy uważać, by w nasze ręce dostał się specyfik o wysokiej jakości. Lepiej więc wybrać gotowe preparaty, zawierające w swoim składzie wyciąg z palmy sabałowej.

Witamina B6

Okazuje się, że witamina B6 również może wykazać skuteczne działanie antyandrogenowe. A to dlatego, że witamina ta daje możliwość zahamowania przemiany testosteronu w DHT. W zahamowaniu postępu łysienia pomocna będzie nie każda „odmiana” tejże witaminy. Okazuje się bowiem, że niewłaściwa może nawet potęgować aktywność dihydrotestosteronu.

Warto dodać, że skuteczność witaminy B6 wzrasta, gdy będzie współdziałać z cynkiem i kwasem azelainowym. Jeżeli więc chcemy zahamować łysienie androgenowe warto wybierać specyfiki zawierające w swoim składzie wszystkie trzy składniki.

5,2 k

Łysienie u kobiet jest znacznie mniej powszechne niż u mężczyzn. Panowie nagminnie tracą włosy, często już po dwudziestym piątym roku życia mają ich nieco mniej, a z wiekiem ten proces przyspiesza. Jednak u mężczyzny łysina należy do spraw akceptowanych. Tymczasem dla kobiety utrata włosów to prawdziwy dramat.

Dlaczego kobiety rzadko łysieją czyli przyczyny łysienia.

Tym razem nasza natura jest prawdziwym sprzymierzeńcem. Te same hormony, które odpowiadają na przykład za cellulit, chronią naszą bujną fryzurę i pozwalają zachować ją na długie lata. Włosy zaczynają wypadać dopiero wówczas, gdy w działaniu układu hormonalnego dochodzi do zmian: dzieje się tak w czasie pokwitania i menopauzy oraz w okresie ciąży. Na szczęście utracone w ciąży włosy później odrastają. Tymczasem hormony męskie wpływają na włosy odwrotnie, osłabiają mieszki włosowe. To sprawia, że produkują one włosy słabsze i bardziej podatne na wypadanie oraz trudniej odrastają nowe włosy. Także u kobiet wysoki poziom hormonów męskich może prowadzić do objawów łysienia podobnych jak u mężczyzn: w formie zakoli oraz łysiny na czubku głowy. Zjawisko to nazywa się łysieniem androgenowym.

Czy to już łysienie?

Niekiedy trudno rozróżnić zdrowy i naturalny proces jakim jest wypadanie włosów od patologii, czyli łysienia. Wiemy wszyscy, że zwierzęta cyklicznie tracą sierść. U nas proces ten też zachodzi, tylko mniej spektakularnie. Pojedynczy włos żyje od dwóch do sześciu lat, po zakończonym cyklu wypada. W ten sposób dziennie tracimy około stu włosów, jednak na ich miejsce wyrastają nowe, więc nie prowadzi to do zauważalnych zmian.  Jeśli włosów wypada znacznie więcej, możemy mieć do czynienia z łysieniem. Oczywiście, wypadanie wzmożone może być czasowe, jeśli pojawia się na przykład w okresie rekonwalescencji lub sezonowego osłabienia wiosennego prawdopodobnie szybko się skończy. Niepokój powinno też budzić nieregularne wypadanie włosów, objawiające się miejscami na głowie z wyraźnie przerzedzonymi włosami bo może to być łysienie plackowate.

Typy łysienia u kobiet

Łysienie równomierne. Mamy z nim do czynienia, gdy kobieta obserwuje wzmożone wypadanie włosów: pozostają one w wannie po myciu głowy, na szczotce po czesaniu, a także na poduszce po przespanej nocy. Często wystarczy przeczesać włosy ręką, by spora ich liczba pozostała w dłoni. Włosy robią się wyraźnie rzadsze, ich utrata jest równomierna i nie pojawiają się łysiejące miejsca.

Łysienie okresowe. O tym typie łysienia można mówić, gdy dotyczy tylko wybranego okresu. To na przykład wzmożone wypadanie włosów po zimie, albo w okresie ciąży lub menopauzy.
Łysienie plackowate. Z tym typem łysienia mamy do czynienia, gdy na owłosionej skórze głowy pojawiają się nierównomiernie miejsca pozbawione włosów lub z włosami mocno przerzedzonymi. Jednocześnie jednak skóra jest czysta, włosy nie przetłuszczają się nadmiernie i nie widać łupieżu.

Łysienie łojotokowe. Towarzyszy ono nagłemu i wzmożonemu przetłuszczaniu się skóry głowy. Na skórze mogą pojawić się skupiska łojotoku; przypominają one tłuste, przyklejone do skóry płatki łupieżu. Tłusty łupież może dotyczyć też całej głowy. Łysienie łojotokowe może pojawiać się w formie niewielkich ognisk, lub dotyczyć całej głowy.

Łysienie androgenowe. Jest to typ łysienia związany ze zmianą poziomu męskich hormonów. Gdy jest ich za wiele, kobieta zaczyna łysieć podobnie jak mężczyzna: na czubku głowy włosy robią się coraz rzadsze, cofa się też ich linia od czoła i powstają zakola. Dodatkowo, przy łysieniu androgenowym włosy zaczynają się bardziej przetłuszczać.

Łysienie towarzyszące chorobie lub osłabieniu. Stan włosów to odzwierciedlenie kondycji organizmu. Łysienie może być następstwem choroby lub złej diety. Często pojawia się jako skutek uboczny radykalnego odchudzania. Do wypadania włosów może doprowadzić w szczególności uboga dieta monoskładnikowa lub dieta związana z głodówkami i dużym ograniczeniem dziennej kaloryczności posiłków.

3,95k

Łysienie androgenowe to typowe, najczęściej występujące łysienie męskie. Czasami w odniesieniu do tego typu łysienia mówi się o zwykłym łysieniu, bo faktycznie notuje się je w zdecydowanej większości przypadków.
Łysienie androgenowe jest ściśle zależne od produkcji androgenów tj. typowo męskich hormonów płciowych. W organizmie mężczyzny wytwarzają je: kora nadnerczy i jądra. Skoro za łysienie odpowiedzialne hormony męskie trudno mówić o podobnym łysieniu u kobiet (czy dzieci). Faktem jest, że do niedawna kobiecy typ łysienia również nazywano łysieniem androgenowym, ale nazewnictwo to odchodzi powoli do lamusa, bo podłoże łysienia u kobiet wcale nie jest tak jednoznaczne, poza tym procesy odpowiedzialne za wypadanie włosów niekoniecznie muszą wiązać się z nadmiarem androgenów. Do łysienia dochodzi też w efekcie niedoboru estrogenów, czyli żeńskich hormonów płciowych.
W przeciwieństwie do łysienia plackowatego, które może pojawić się na całym ciele (wypadają włosy z brwi, rzęs, partii skóry normalnie owłosionych) łysienie androgenowe skupia się na głowie.

Powody łysienia androgenowego

Trudno je określić dokładnie i jednoznacznie. Za łysienie androgenowe na pewno odpowiedzialne są geny i hormony. Hormony w drugiej kolejności, ponieważ tak naprawdę to geny decydują o naszych osobniczych predyspozycjach do łysienia, bo one sterują przemianami biochemicznymi i hormonalnymi zachodzącymi w naszych organizmach. Mieszki włosowe są bardzo podatne na uszkodzenia (w efekcie których obserwujemy łysienie) spowodowane androgenami ponieważ to właśnie w nich wytwarzane są androgeny z dostarczanych przez organizm (np. w krwioobiegu) prekursorów.
Ale do tego, żeby pojawiło się łysienie androgenowe brakuje jeszcze faktora – wyzwalacza reakcji przekształcającej testosteron w dihydrotestosteron – właściwego sprawcę łysienia. W mieszkach włosowych znajduje się też substancja o nazwie 5alfa-reduktaza (5ar), która jest katalizatorem przemiany. Im więcej enzymu 5ar i im więcej testosterony tym większa ilość DHT, który skraca fazę wzrostu włosów, powoduje ich minimalizację i przyczynia się do miniaturyzacji mieszków włosowych.

Mechanizm łysienia androgenowego

W  rozwoju każdego włosa wyodrębniamy trzy fazy: fazę wzrostu, fazę spoczynku i fazę zaniku. DHT wpływa na wszystkie fazy: skraca fazę wzrostu i spoczynku, a przyspiesza przejście do fazy zaniku, w której włos się starzeje. Każdy kolejny pojawiający się w mieszku włos poddawany jest szkodliwemu działaniu DHT i ani włosy ani mieszki nie mogą się przed tym w sposób naturalny, bez naszej pomocy, obronić, bo podatność na oddziaływanie androgenów zapisana jest w komórkach rozrodczych włosa, w kodzie genetycznym.
Wraz z pojawieniem się pierwszych reakcji odpowiedzialnych za łysienie, wypadanie włosów się pogłębia. Odrastające włosy są coraz cieńsze i słabsze, a z czasem zupełnie zanikają, bądź na skórze pozostaje jedynie rzadki meszek. Na tym etapie możemy już mówić o miniaturyzacji mieszków i z reguły jest to proces nieodwracalny.
W niewielu przypadkach dochodzi do ich regeneracji, dlatego tak ważne w leczeniu jest działanie profilaktyczne.
3,1