Łysienie plackowate
Łysienie plackowatepojawia się znienacka u mężczyzn, kobiet, młodzieży i dzieci. Nie zawsze jest łysieniem rozległym, na głowie może pojawić się zaledwie jedno ognisko łysienia – niewielki, okrągły bądź owalny placek – niezależnie od rozmiarów jest to objaw niepokojący.
Łysienie to pojawia się u dwóch procent populacji – to dane szacunkowe, gdyż nie wszystkie dotknięte nim osoby zjawiają się u dermatologa, natomiast notuje się je u 2% pacjentów poradni dermatologicznych. Kobiety jednakowoż częściej zgłaszają się do lekarza. Łysienie plackowate dotyka zarówno mężczyzn, jak i kobiet – bez względu na wiek, nawet w dzieciństwie; może rozwijać się stopniowo, objawiając się z początku łamliwością włosów i wydelikaceniem końcówek, lub postępować błyskawicznie, odsłaniając całkowicie bezwłose placki skóry w ciągu jednej doby.
Łysienie plackowate nie zostało do końca zbadane. Medycyna wciąż nie wie, jakie czynniki są za nie odpowiedzialne, jednakowoż większość obserwacji wskazuje na jego podłoże genetyczne oraz zdecydowanie autoimmunologiczny charakter. Przeważa teoria, że jest to choroba autoagresyjna, co oznacza, że układ odpornościowy organizmu zwalcza coś, co uznaje za zagrożenie z zewnątrz w tym przypadku mieszki włosowe. Dowody, że łysienie plackowate jest schorzeniem układu odpornościowego, są jedynie pośrednie. Fakt, że układ odpornościowy atakuje mieszki włosowe, może sugerować chorobę samego układu, uczeni jednak przyznają, że teoria nie opiera się na mocnych podstawach. Za tą teorią przemawia często obserwowane współistnienie innych chorób autoimmunologicznych.
Łysienie plackowate może jednak być chorobą genetyczną. W 20% przypadków schorzenie to występuje też u innych członków rodziny. Nie da się wykluczyć jej związku ze stresem.
Badania nad łysieniem plackowatym postępują wolno: poważniejsze próby ustalenia pochodzenia tej choroby podjęto dopiero przed piętnastu laty. Szerszy oddźwięk znalazły wysiłki Narodowej Fundacji Łysienia Plackowatego (National Alopecia Areata Foundation). Mimo to schorzeniem zajmuje się zaledwie około dwudziestu zespołów badawczych na świecie, a ich fundusze są bardzo ograniczone. Część badań prowadzi się obecnie pod kątem podłoża genetycznego łysienia plackowatego oraz opracowania nowych metod leczenia.
Objawy:
Na głowie pojawiają się łyse placki (kształtu okrągłego bądź owalnego). Obszar skóry dotknięty łysieniem jest różny, wydaje się, że to również zależy od naszych cech osobniczych. U niektórych pacjentów pojawiają się nieliczne, pojedyncze ogniska łysienia, mogą zanikać w efekcie podjęcia produkcji włosów przez mieszki włosowe. U innych osób dochodzi niemal do całkowitego wyłysienia skóry głowy (alopecia totalis), a w niektórych przypadkach znikają nawet włosy z brwi, rzęs i całego ciała(łącznie z owłosieniem łonowym) – to tzw. alopecia universalis.
Łysienie plackowate ma charakter nawrotowy tzn. placki pojawiają się i znikają, przy czym nawet w czasie gdy włosy na głowie nie rosną mieszki włosowe nie tracą zdolności do ich wytwarzania.
W łysieniu plackowatym proces łysienia i odrostu włosów wygląda tak, jakoby w pewnych okresach pojawiała się na mieszkach włosowych blokada, która po pewnym czasie ustępuje samoistnie bądź w efekcie podjęcia terapii. To znaczy, że łysienie plackowate można leczyć.
Diagnoza:
Nie istnieje żaden test diagnostyczny, który wskazywałby jednoznacznie na zaistnienie tego schorzenia. Diagnozę stawia się poprzez eliminacje innych schorzeń oraz obserwacje danego pacjenta. Ponadto lekarz może pobrać jedną lub kilka próbek krwi aby zbadać ją pod kątem chorób ogólnych.
Leczenie:
Istnieje kilka rodzajów leczenia, jeżeli chodzi o łysienie plackowate – najczęstsze z nich to terapie miejscowe, prowadzone pod okiem doświadczonych lekarzy dermatologii. Zazwyczaj stosowane są zastrzyki w miejsca utraty włosów oraz preparaty oparte na sterydach, przyspieszające oraz ułatwiające odrastanie nowych włosów.
Niekiedy używa się też metody fotochemioterapii w połączeniu z lekami doustnymi – terapia ta jednak wydaje się być skuteczną u mniej niż 40% chorych oraz dopiero po 40 dawkach, choć jej efekty to około 90% odrost włosów w miejscu wyłysienia. Często jednak w przypadku fotochemioterapii objawy powracają, znikając po następnym leczeniu. Inną terapią jest – to już w przypadku niewielkich zmian – domiejscowe naskórne stosowanie płynnych preparatów opartych na minoxidylu.W jednej z najdłużej trwających terapii, jeśli chodzi o łysienie plackowate leczenie jest oparte na podawaniu dawek suplementów mających wzmacniać organizm.
Chorzy stosują czasami rożnego rodzaju środki naturalne. Nie są osiągalne żadne dane, które potwierdzałyby lub zaprzeczały skuteczności działania tych środków. Dane na temat skutków ubocznych także często nie są znane. Środki stosowane przez chorych na łysienie plackowate to:
Masaż skory głowy
Akupunktura
Produkty z aloesu – w kremie lub roztwór do picia.
Wyeksponowanie skóry głowy na słońce
Leczenie ciepłem.
Cynk w tabletkach. Niektórzy lekarze dermatolodzy łączą podawanie cynku z innymi metodami leczenia, jednym z naturalnych źródeł cynku są pestki dyni. Dawki przyjmowanego cynku powinny być ściśle określone przez lekarza. Cynk przyjmowany w dawkach zbyt wysokich jest toksyczny i może poważnie zaszkodzić na zdrowiu leczonego.
Zażywanie witamin, Zwłaszcza witamina E. Przyjmowanie witamin powinno być uzgodnione z lekarzem. Przedawkowanie niektórych witamin może być szkodliwe dla organizmu. Może ono nawet powodować wypadanie włosów.
Okłady z musztardy lub pieprzu.
Okłady z roztworu Aspiryny.
Homeopatia.
Zioła Chińskie.
Olejek z wiesiołka dwuletniego.
Olejek z ogórecznika.
Olejek z czarnej porzeczki.
Olej z siemienia lnianego.
Tran rybi.
Różnorodność metod leczenia w łysieniu plackowatym wynika niestety z ich niepełnej skuteczności. Osiągnięcie znaczącego odrostu włosów u osób z mało nasilonymi zmianami jest stosunkowo łatwe, jednak później i to w każdej metodzie terapii – zawsze może dojść do nawrotu schorzenia. Obecnie trwają badania nad trwałym leczeniem łysienia plackowatego z wykorzystaniem tzw. swoistych przeciwciał monoklonalnych o działaniu immunosupresyjnym. Podstawową przeszkodą w opracowaniu tego rodzaju terapii jest jednak wysoki koszt odpowiednich leków.
6,5k
Powiązane: